Udostępnij ten artykuł.

Psy policyjne - rasy, szkolenie

Chyba najbardziej znanym psem policyjnym dla większości osób nieco starszego pokolenia był bez wątpienia pies Cywil, wszyscy śledziliśmy z zapartym tchem jego przygody. Potrafił on uratować życie swemu opiekunowi podczas niejednej, trudnej i wymagającej konkretnego działania sytuacji. Jak jest jednak w rzeczywistości?

Otóż prawda jest taka, żeby pies mógł zakwalifikować się i pozostać w służbie policyjnej musi przejść cały szereg różnorakich ćwiczeń i zaliczyć wraz ze swym opiekunem końcowy egzamin szkolenia.

Egzamin, w którym to na blisko dwadzieścia psów biorących udział w szkoleniu, zaledwie około pięciu przechodzi jego końcowy wynik. Psy policyjne i ich służba mieści się w granicy ośmiu godzin dziennie, podczas której co najmniej jeden raz w okresie siedmiu dni jest on poddawany zajęciu doszkalającemu. Co pewien okres, najczęściej jest to okres trzech miesięcy, jest przeprowadzana także kontrola psa odnośnie jego karności i posłuszeństwa.

Psy policyjne wykorzystywane w tej służbie noszą nazwę psa patrolująco-tropiącego, oprócz nich spotkać możemy także psy przeznaczone do odnajdywania narkotyków oraz materiałów wybuchowych lub też innego rodzaju środków. Zgodnie z obowiązującą w dniu dzisiejszym ustawą odnośnie pracy policji, pies jest postrzegany także, jako środek przymusu bezpośredniego, dzięki któremu możliwe jest zatrzymanie niebezpiecznego przestępcy. Użycie psa jest możliwe w sytuacji równoznacznej z użyciem broni. Przed spuszczeniem psa ze smyczy i zdjęciem kagańca jego opiekun powinien wydać ostrzeżenie o użyciu psa. Każdy pies policyjny znajdujący się na służbie przed rozpoczęciem konkretnej akcji powinien mieć założony kaganiec.

Dobór psów do służby

Zgodnie z opracowanymi założeniami do Centralnego Doboru Psów do Służby w Policji Komendant CSP powołuje komisję, która zajmuje się przede wszystkim wyszukiwaniem, typowaniem i kwalifikacją czworonogów do tresury, a także wycenianiem ich wartości na podstawie przeprowadzonych prób ich charakteru oraz oceny zdrowia. W niniejszym artykule przedstawimy, jakie wymagania muszą spełniać psy, aby mogły zostać zwerbowane do służby w policji.

Dokładny opis kryteriów doboru psów zawiera Załącznik nr 4 do Zarządzenia nr 296 Komendanta Głównego Policji z dnia 20 marca 2008 r.  w sprawie metod i form wykonywania zadań z użyciem psów służbowych, szczegółowych zasad ich szkolenia oraz norm wyżywienia. Opiekun psa, który kwalifikuje się do tresury, jest zobowiązany do dostarczenia do jednostki następujących dokumentów: zaświadczenia o szczepieniu przeciwko wściekliźnie, świadectwa zdrowia psa, dokumentu stwierdzającego pochodzenie psa, wyniku badania w kierunku dysplazji stawów biodrowych oraz pełnej dokumentacji medycznej, jeżeli pies był wcześniej poddawany leczeniu.
Cena zakupu czworonoga waha się zazwyczaj od 4 do 6 tysięcy złotych i jest ustalana na podstawie zdobytych punktów w czasie testów kwalifikacyjnych. Istnieje możliwość kwalifikowania psów spoza Związku Kynologicznego po uprzednim uzgodnieniu; wytypowany czworonóg musi przejść jednak procedurę kwalifikacyjną prowadzoną przez komisję.

Do pracy w służbach policyjnych angażuje się wiele ras psów, niemniej do najbardziej preferowanych możemy zaliczyć: Owczarki niemieckie, Sznaucery olbrzymie, Rottweilery i Teriery rosyjskie, ma to szczególny związek z ich nieco bliższymi predyspozycjami do aportowania, wyszukiwania czy chociażby wyglądu i postury.


  • Pies policyjny

  • Pies policyjny

Najbardziej odpowiedni pies patrolująco-tropiący to pies, który na atak odpowie uzasadnionym odwetem, to pies nieokazujący strachu i lęku na widok broni lub huku wystrzału. Poza racjonalnym działaniem w przypadku czynnego działania pies policyjny musi wykazać się także znacznym posłuszeństwem odnośnie komendy wydawanej przez swego opiekuna. Poza patrolowaniem terenu służba tych psów to między innymi pomoc w dbaniu o zapewnienie bezpieczeństwa podczas większych imprez okolicznościowych, zapewniając tym samym właściwy porządek publiczny w przypadku nieoczekiwanych zdarzeń.

To między innymi pomoc w obezwładnieniu niebezpiecznej osoby i konwojowanie jej do wyznaczonego punktu odosobnienia. To także przeszukiwanie i lokalizowanie różnorakich substancji jak i ludzkich śladów.

Podstawy do dyskwalifikacji psa do służby w policji

Oprócz złego stanu zdrowia i niezgodności z wzorcem rasy podstawami do dyskwalifikacji psa mogą być:
- widoczne blizny i uszkodzenia skóry, które świadczą zarówno o chorobie, jak i próbie usunięcia elektronicznego oznakowania
- wady urody wyrażone całkowitą lub częściową amputacją uszu lub ogona.
- nieprawidłowa higiena
Psy pracujące w policji powinny mieć zrównoważoną psychikę – to absolutna podstawa. Niedopuszczalne jest także, aby odznaczały się nadmierną pobudliwością ruchową czy otępiałością.

Próby psów policyjnych

Psy pretendujące do pracy w Policji muszą przejść pomyślnie szereg prób m.in. próbę aportowania, szukania przedmiotu, odporności na strzał, obrony przewodnika oraz czujności i popędu.

Próby aportowania, polegające na przechwytywaniu różnych przedmiotów (drewnianych klocków, piłeczek i rękawiczek), przeprowadza się na smyczy i luzem w terenie oraz zamkniętym pomieszczeniu. W czasie tej próby pies powinien wykazać się nie tylko umiejętnościami aporterskimi, ale także pasją; radością z zabawy i zrównoważonym zachowaniem.

Próba poszukiwania przedmiotu z naniesionym nośnikiem zapachowym ma natomiast na celu sprawdzenie, czy pies ma wystarczająco dobry węch i odnajduje się w określonej specjalizacji. Do próby używa się przedmiotu, który nie rzuca się w oczy, jest dobrze nasączony zapachem i ukryty w miejscu „z wiatrem”.
Celem próby jest wykazanie predyspozycji psa do  natychmiastowego podjęcia pracy węchowej na dolnym wietrze z dużym zaangażowaniem w odnalezienie przedmiotu.


Próba odporności jest jedną z najistotniejszych prób kwalifikacyjnych. Pies, który reaguje agresją albo strachem na odgłos wystrzału, nie będzie w stanie pełnić efektywnej służby w policji i spełniać swoich właściwych zadań.  Sprawdzenie odporności psa na strzał przeprowadzane jest wyłącznie na terenie otwartym w czasie swobodnego spaceru psa na smyczy lub lince, bądź podczas walki z osobą podstawioną. Istotą próby jest wystrzelenie w chwili, kiedy pies nie widzi ruchów osoby strzelającej – element zaskoczenia jest niezmiernie istotny. Pożądanym zachowaniem u czworonoga jest spokój i równowaga – zupełny brak reakcji na wystrzał.

Próba obrony przewodnika ma natomiast na celu zbadanie zdolności obrończych psa, jego pewności siebie oraz ostrości popędu do wyniku oraz poziomu twardości. Aby wyniki próby jak najlepiej oddawały rzeczywistość, nieznana psu osoba atakuje jego opiekuna w odległości ok. 5 metrów. Opiekun, trzymając psa na smyczy, jednocześnie słowem i gestykulacją, nakłania psa do ataku. Próba może być jednocześnie połączona z pościgiem. Pies przejdzie test pozytywnie, jeżeli zaatakuje przeciwnika natychmiastowo po jego ataku.

Ostatnia próba – czujności i popędu do samoobrony – ma sprawdzić reakcję psa w sytuacji zagrożenia pod nieobecność właściciela; jest przeprowadzana w następujący sposób:
- opiekun przywiązuje psa do drzewa albo ławki, po czym oddala się od niego
- po pewnym czasie do psa skrada się nieznajoma osoba, która zaczyna go atakować.
Czworonóg poddawany temu testowi powinien wykazać się czujnością, która jest oparta na nieufności, oraz ostrością.

Testy nie są obligatoryjne dla psów przeznaczonych do zadań specjalnych (wyszukiwania materiałów wybuchowych i narkotyków). Ta grupa psów nie musi przechodzić prób obrony przewodnika oraz czujności i popędu do samoobrony.

Tagi artykułu:


Zobacz także: