Udostępnij ten artykuł.

Rasa: Epagneul de Pont-Audemer

Epagneul de Pont-Audemer

Historia

Rasa Epagneul de Pont-Audemer została rzekomo opracowana w jednym z regionów Francji, Pont-Audemer, w XIX wieku. Pomimo że dokładne pochodzenie rasy nie jest znana, hodowcy są niemal pewni, że do jej powstania wydatnie przyczyniły się angielskie i irlandzkie spaniele dowodne.
Liczebność populacji spanieli Pont-Audemer nigdy nie była imponująca, dlatego po II wojnie światowej zaistniała realna groźba wymarcia rasy. W 1949 roku prezes klubu rasy Pont-Audemer we Francji pozwolił na krzyżowanie psów, które przeżyły wojnę z innymi rasami m.in. Irlandzkim spanielem wodnym. Dzięki temu hodowcy nie musieli uciekać się do chowu wsobnego.  Niestety, mimo wysiłków miłośników rasy jej populacja nadal pozostała niska; w 1980 roku – na podstawie zalecenia Société Centrale Canine – klub rasy Pont-Audemer został połączony z klubem spaniela pikardyjskiego.
Pont-Audermer Spaniel jest uznawany przez Fédération Cynologique Internationale, United Kennel Club  oraz większość narodowych związków kynologicznych.

rasa Epagneul de Pont-Audemer

pies Epagneul de Pont-Audemer

Wygląd

Spaniel Pont-Audemer to krępy i bardzo energiczny czworonóg o nieco rustykalnym, acz bardzo oryginalnym, wyglądzie. Pies jest bardzo energiczny, o czym świadczy smukła sylwetka. Czaszka okrągła i rozwinięta na szczycie, o wydatnym guzie potylicznym i raczej okrągłym ciemieniu. Czoło wznosi się ku falistemu i dobrze osadzonemu na szczycie czaszki grzebieniu, który pozostawia czoło odsłonięte. Stop jest wyraźnie zaznaczony; tworzy niewielki kąt z kufą. Nos brązowy; wystaje zauważalnie ponad przód fafli, raczej spiczasty. Kufa dobrej długości, wygięta łukowato w środkowej części. Fafle cienkie i opuszczone nieznacznie, nadające spiczasty kształt kufie. Oczy raczej małe, osadzone głęboko w oczodole; ciemnobursztynowe bądź leszczynowe, o szczerym i miłym wyrazie. Uszy raczej nisko osadzone, dobrze odstające od policzków; płaskie, średniej grubości, długie i pokryte aksamitnymi frędzlami. Szyja o dobrym umięśnieniu i lekko łukowatym kształcie, zgrabna i  precyzyjnie połączona z głową; solidnie osadzona w barkach. Grzbiet prosty lub nieznacznie wypukły. Lędźwie stosunkowo krótkie, ale za to szerokie, masywne i dobrze umięśnione. Zad lekko ścięty. Klatka piersiowa dobrej głębokości, szeroka i sięgająca do poziomu łokcia. Żebra odpowiednio wysklepione, końcowe żebra wygięte w tył. Boki płaskie i słabo podniesione.

Ogon osadzony niemal na poziomie lędźwi; gruby w podstawie, mocno pokryty falującym włosem. Włos całkowicie pokrywa ogon, który jest zazwyczaj kopiowany do 1/3 naturalnej długości. Barki silne, długie, pochyłe, umiejscowione blisko łączenia z kręgosłupem. Ramiona silne i dobrze umięśnione. Pośladki wydatne i sięgające poziomu grzbietu. Uda proste, umięśnione i mięsiste. Miednica wydatna. Staw skokowy szeroki i prosty. Śródstopia dość krótkie, pokryte frędzlami w części bocznej. Włos faluje i jest nieznacznie zwichrzony. Dopuszczalnymi typami umaszczenia są brąz oraz brąz z szarym nakrapianiem i matowymi błyskami. Wysokość w kłębie oscyluje w granicach 52-58 cm.

pies myśliwski Epagneul de Pont-Audemer

pies myśliwski Epagneul de Pont-Audemer

Temperament

Epagneul de Pont-Audemer jest hardym psem, który nie boi się ciężkiej pracy, i chętnie wykonuje komendy wydawane przez właściciela. Wymaga konsekwentnego i odpowiedzialnego szkolenia, ale jest dość łatwy w prowadzeniu szczególnie dla osoby, która ma już doświadczenie w pracy z psem.
Spaniele z Pont-Audemer uwielbiają zabawę na świeżym powietrzu i są nieszczęśliwe, kiedy spędzają większość życia w zamknięciu. Jeżeli preferujemy siedzący tryb życia, nie powinniśmy myśleć o zakupie tego psa.
Pont-Audemery są rzadko spotykane w miastach – większość populacji pozostaje bowiem w rękach myśliwych, którzy doceniają ich umiejętności pracy w wodzie i chętnie zabierają na polowania na dzikie kaczki na terenach bagiennych i rzecznych. Psy są także wykorzystywane w czasie polowań na zające i bażanty.

Ciekawostka! W swoim rodzinnym kraju psy są nazywane „le petit clown des Marais”, czyli „mały clown z bagien”. Jest to rzecz jasna spowodowane ich oryginalnym wyglądem i bujną „fryzurą”.

Zdrowie i Pielęgnacja

Jedną z najczęstszych przypadłości zdrowotnych dotykających rasę Epagneul de Pont-Audemer jest łysienie, które pojawia się w wieku od siódmego do osiemnastego miesiąca życia. Psy łysieją przede wszystkim w okolicach nosa i uszu.
Pielęgnacja Epagneul z Pont-Audemer opiera się na regularnym przeczesywaniu włosa, przycinaniu pazurów oraz kontroli stanu oczu i uzębienia.

spaniel Epagneul de Pont-Audemer

Spaniel z Pont-Audemer

Wysokość: Wysokość w kłębie oscyluje w granicach 52-58 cm.

Waga: Proporcjonalna do wysokości w kłębie.

Umaszczenie: Dopuszczalnymi typami umaszczenia są brąz oraz brąz z szarym nakrapianiem i matowymi błyskami.

Zdrowie: Schorzeniem typowym dla rasy jest łysienie.

Pielęgnacja: Okazjonalne przeczesywanie włosa, obcinanie pazurów oraz kontrola stanu oczu.

Rodzina: Psy Epagneul de Pont-Audemer są bardzo przyjacielskie, chociaż nie sprawdzą się w rodzinach z bardzo małymi dziećmi. Mają ogromne zapotrzebowanie na ruch, dlatego przynajmniej jeden spacer w ciągu dnia powinien być dłuższy i trwać co najmniej godzinę. Szybko i chętnie się uczą, uwielbiają sprawiać radość swojemu opiekunowi, w związku z tym chętnie wykonują wydawane przez niego komendy.

Inne nazwy: Epagneul Pont-Audemer, Epagneul de Pont - Audemer, Epagneul z Pont-Audemer

Kraj pochodzenia: Francja

Klasyfikacja FCI: Grupa 7 (wyżły), sekcja 1 (wyżły kontynentalne), typ "spaniel", nr wzorca 114. Próby pracy wymagane.

Tagi artykułu: