Z początku myśliwi nie odróżniali seterów od spanieli, mówiąc o psach wykorzystywanych do wystawiania zwierzyny. Nie jest także wiadome, kiedy doszło do definitywnego rozłączenia obu grup psów. Kynolodzy przyjmują jednak, że miało to miejsce w XIX wieku, gdyż od tego okresu setery są wzmiankowane w literaturze przedmiotu jako osobna grupa psów. Podobną trudność sprawia określenie przybliżonej daty rozdziału seterów na poszczególne rasy, czyli: setera angielskiego, setera irlandzkiego mahoniowego, setera irlandzkiego czerwono-białego oraz setera szkockiego (Gordona).
