Stare setery angielskie wyglądały zupełnie inaczej niż współcześnie żyjące psy. Ich szata była kędzierzawa, zaś znaki morfologiczne nie tak wyraziste jak obecnie. Część linii obejmowała psy grubokościste, podczas gdy w innych występowały psy o mniejszej wysokości w kłębie. Kędzierzawy włos - mimo że tak niepożądany wśród hodowców - nie mógł zostać wyeliminowany aż do XIX wieku. Stare rasy seterów często były dość nieforemne; zwisające powieki, podgardle oraz beczkowata klatka piersiowa, nadawały im dość ociężałego wyglądu. Miały jednak pewną doskonałą cechę - umięśnienie.
